<< June 2020 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01 02 03 04 05 06
07 08 09 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30


If you want to be updated on this weblog Enter your email here:



ISN
سرزمین‌آفتاب
سرزمین‌آفتاب
بهار آزادی
شیما
زیتون
خسن آقا
گیله مرد
گیله مردزنانه ها
من لیلا! کو مجنون؟
شهر شوخته
شقایق
آرام
میهن آزاد
عزیز دوردونه
اسلام و قرآن
ویولت
کتبالو
من و سارا
عرب ستیزی
دختر ایروونی
همین حوالی
صابر
شمشاد
<آرین
Everything
یزدانیان
من نه منم
آخوند بی آخوند
کاکتوس تیلا
ماهی دودی
شب نوا
مهره سوخته
آنتی لاریجانی
گفتار نیک
زرو
وکیل عاشق
&;هدایت و صداقت
غروب خاکستری
یاور مسافر
طلوع آزادی
آریاک
الهه مهر
درفش کاویانی
از امروز
وب چرخ
فصل سرما
تیر آخر
هزار حرف نگفته
آبچینوس
توت فرنگی
وب نگار
سعید
سشبح
rss feed



Tuesday, February 01, 2005
وبلاگ جدید

      



          ayatesheytani.blogfa.com

Posted at 12:37 pm by ayatesheytani
Make a comment  

Sunday, August 01, 2004
سندی غير قابل انکار از جنايات خمینی

با تشکر از جناب آقای اسدالله مروتی مديريت راديو صدای ايران
 نامه آيت الله پسنديده برادر خمينی به وی در تاريخ ۱۵ مرداد ۱۳۶۲

ناله ها از هر سو به گوش می رسد و نفرينش به ارباب عمايم عالمی را گرفته است . بر اساس آنچه هر روز مشاهده می کنيم و آن چيزهايی که به گوش ما ميرسد و خودمان احيانا در جريان آن قرار می گیریم ؛مردم هر ساعت دست به آسمان دارند و آرزوی بازگشت اوضاع گذشته را می کنند.
آيا اين ناله ها را شما می شنويد ؟يا ماشا الله با حصاری که دور شما کشيده اند ؛شما هم حکايت آن چوپان را داريد که گرگ به گله اش زده بود ولی او بی خبر مشغول دوشيدن ميش مورد علاقه اش بود و هيچ از جای نجنبيد تا لحظه ای که گرگ سراغ خودش آمد.اول ميش او را به پنجه ای دريد بعد هم خودش را...
روزی که در خمین و به دستور حزب جمهوری و با تمهید و توطیه  ای که گمان ندارم بدور از اطلاع شما بوده؛ عمامه از سر من کشیدید و از هیچ اهانتی ابا نکردند ؛من ذره ای گلایه نکردم .که روزگار جدمان پیش چشم بود.
روزی که آن سید بیچاره را که فقط قصد خدمت داشت و خود شما صد بار گفته بودبد که از فرزند به من نزدیکتر است ؛با آن افتضاح از ریاست جمهوری خلع کردند و یک بدبخت بد عاقبت را که ادره یک کاروانسرا هم از عهده اس بر نمی آید به ریاست جمهوری این مملکت بزرگ و معتبر تعیین کردند ؛به شما گفتم این شیاطین قصد دیگری دارند و می خواهند از این عروسک برای اجرای مقاصد خود استفاده کنند.
اما شما به جای گوش دادن به این حرفهای مصلحانه رو در هم کردید و حتی حرمت برادر بزرگ را هم رعایت ننمودید.
من که مثل عقیل بن ابوطالب مال و جا و مقام نخواسته بودم که شما حکن به داغ کردن دلم دادید و سر پیری اهانتی به من روا داشتید که در زمان شاه هم کسی جرات اعمال آن را نداشت.
روزی که دستور دادید همه صندوقها را به نام علی آقا خامنه ای باز کنند؛ من و دو سه آدم دلسوز که حداقل یکیشان ؛یعنی شیخ علی آقا تهرانی بیست سال شاگرد خاص و مورد محبت شما بود ؛به شما نوشتیم که این انتخاب ایران را بر باد میدهد ؛گوش نکردید و حالا میبینید انچه نباید میدیدید.
این همه خونها ریخته شد ؛اینهمه جنایات وقوع پیدا کرد که از ذکر ان به خود میلرزم که مبادا قطره ای از این خونها به سبب اخوت من و شما دامن مرا بگیرد ؛فقط برای اینکه شما به جای گوش سپردن به آنها که هم به اسلام و هم به ایران علاقه مند بودند ؛گوش به شیاطین دادید.
شما چگونه بر مسند ولایت مینشینید؟ به ادمهای بدنامی مثل رفسنجانی و مشکینی و صانعی و جلادانی مثل آن شیخ بدکاره گیلانی و موسوی تبریزی و دههاو دهها آدم خبیث و بد عهد را  قدرت و مقام می دهید ؛آنوقت سادات عالیقدری را مثل حاج آقا حسن قمی ؛سبط آن افتخار ازلی تشیع؛حاج آقا حسین قمی طاب ثراه و آقای حاج سید کاظم شریعتمداری ؛مرجع بر حق شیعه مولا علی را به آن خفت خانه نشین می کنید و مرجعیت را از آنها سلب می کنید ؛از آنها که خود با اشک و ناله های من بیست سال پیش حکم مرجعیت شما را امضا کردند و به شاه دادند تا از آزار و توهین به شما ممانعت شود.
شما خود بهتر از هر کسی می دانید که من از ابتدا با مداخله روحانیون در امور کشوری و لشگری مخلف بودم و به شما گفتم وقتی ما مصدر کار شویم اگر کارها مطابق خواست مردم نباشد همه نفرت متوجه ما خواهد شد و در نهایت اسلام ضرر خواهد دید .
آیا امروز نتیجه ای بجز این حاصل شده است ؟ این مردمی که در راه اسلام از جان می گذشتند و در زمان شاه از فکلی و بازاری و دانشجو وزن شعایر دینی را محترم میداشتند ؛امروز نه به دین توجهی دارند و نه برای شعایر دینی ارزشی قایلند .آنها می گویند اگر دین این است که اولیا جمهوری اسلامی اعمال می کنند بهتر است ما کافر باشیم و اصلا اسم مسلمان روی ما نباشد.
با سیاستهای غلط جمعی منبری و مدرس که از اداره خانه خودشان هم عاجزند ؛امروز ایران به نهایت ذلت و خواری در دنیا افتاده است. حتی یک دوست برای ما باقی نمانده است . من با چند روحانی شیعه پاکستانی اخیراحرف میزدم آنها از وضع ایران گریه می کردند و می گفتند در کشور ما سابق شیعه مقام و ارزشی داشت ولی حالا ما تا اسم تشیع را می آوریم ؛می گویند لابد مثل ایران.
آقای حاج آقا صدر به من می گفت مردم لبنان؛که در غیبت آقا موسی صدر چشم به ایران داشتند امروز خیلی از ایران زده شده اند .این چه معنا دارد که ما اسلحه از اسراییل بخریم و بعد از جنگ با اسراییل و تحریر جنوب لبنان سخن بگوییم.
بنده در مورد جنگ و مسایل آن حرف نمی زنم که خود مثنوی هفتاد من کاغذ است ؛فقط می گویم آیا به گوش شما نمی رسد که بعضی از نور چشمیها چه دست اندازیها به بیتالمال مسلمین به اسم و جنگ و کمک به جنگ زدگان کرده اند.
بیش از ۳ ماه است بنده برای دیدن شما وقت خواسته ام ولی دفتر شما مرتب می گویند وقت ندارید. آنوقت هر روز ملای فلان ده و دادستان بهمان قصبه را به حضور می پذیرید. چون لابد به جز مدح و ثنا نمیگویند و بدبختانه شاید چون خداوند تبارک به من لسان مداحی نداده حتی باید از برادر خود محروم بمانم.
بنده گمان دارم که با ارسال این نامه لابد تضییقات و گرفتاریها برای ما بیشتر خواهد شد ولی چون چند روزی است که حس می کنم هر لحظه ممکن است که حق تعالی آرزویم را اجابت کند و اجازه ترک این جهنم فانی را عنایت فرماید ؛لذا به عنوان وصیت یا توصیه و یا خداحافظی برادری با برادرش این جملات را نوشتم.
شما وصیت نامه می نویسید و برای خود جانشین تعیین می کنید پس چرا یکباره اسمش را نمی گذارید سلطنت اسلامی به جای جمهوری ؛مگر رسول اکرم جانشین توی وصیت نامه تعیین کرد؟ بجز اینکه مولا علی را که معصوم و منتخب الهی بود به مردم عرضه داشت. شما کدام معصوم را در اطرافتان می بینید؟ شیخ علی منتظری را که به انداه یک مدرس ساده هم قدرت در ک و فهم ندارد؟شیخ علی مشکینی را که کراهت نفس او کاملا از منظرش هویداست ؟بله کدام معصوم را دیده اید؟
۱۴ قرن مردم تشخیص می دادند که کدام مرجع اعظم است و کدام یک از علما قابل احترام و اعتماد.
حال روزنامه ها یک روزه یک شیخ را آیه العظمی می کنندو دیگری را افقه الفقها.
آن شیخ گیلانی جلاد آیت الله می شود و دسته دسته ثقه الاسلام و حجه الاسلام از کارخانه حکومتی بیرون می آید .
اسمش را هم گذاشته اند حکومت جمهوری اسلامی ؛و مسرورید که حکم خدا را در زمین اجرا کرده اید؟
خوشا به سعادت آنها که همان روزهای نخست رفتند و این روزها را ندیدند .
من نیز دیر و زود می روم تنها وحشتم برای شماست .
خداوند همه را به راه راست هدایت کند.
                                                                                                                                                ۲۵ شوال ۱۴۰۳ قمری
                                                                                                                                                قم-مرتضی پسندیده
   


Posted at 08:49 pm by ayatesheytani
Comments (85)  

Friday, July 30, 2004
bedone sharh 2

                                          

Posted at 09:58 pm by ayatesheytani
Comments (4)  

Tuesday, July 27, 2004

                
                                                                                                                                                                                                                               
                  ی ی                     یی
                                                                                                                                                 
 
                  ARME JOMHORIYE ESLAMI                  NAMADE SIKHAYE HEND    
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       
                                 


Posted at 05:51 pm by ayatesheytani
Comments (6)  

Saturday, July 24, 2004
قتل هاي مخفي توسط رژيم گسترش يافته است

                                                                             
                                                                              

گزارش هاي رسيده حكايت از اجراي قتل هاي زنجيره اي به شيو ه هاي جديد دارد. يكي از اين قتل ها روز شنبه 26 ارديبهشت 1383 در تهران انجام شده است. مقتول افسر وظيفه اي به نام فواد گوران پديدار نام داشته است. وي كه از اهالي كردستان بوده  متولد سال 1358 بوده است و فارغ التحصيل رشته مهندسي عمران بوده است.  

گزارش بدست آمده حاكيست كه در ميان اقوام وي مبارزين كرد يافت مي شده اندو خود او نيز سال گذشته چندين بار بازداشت و در سلول انفرادي به سر برده بوده است. به گفته ي شاهدان عيني روز شنبه 26 ارديبهشت صبح زود وي از مقابل خانه اش توسط افراد ناشناسي به داخل يك خود رو هدايت شده و دستگير مي شود. بعد از ظهر همان روز پدر فواد و هم اتاقيش با پيكر حلق آويز او در اتاقش روبرو مي شوند.

افرادي كه اين جوان 24 ساله  را مي شناسند از او به عنوان جواني فعال، اهل مطالعه، با روحيه و ورزشكار ياد مي كنند. چيزي كه فرضيه ي خودكشي را محال مي نمايد.

تشيع جنازه ي وي در سنندج با جمعيت كثيري از مردم انجام شد و در آن نسبت به فرضيه ي خودكشي اعتراض شد.

 رژيم ملاها  تحت فشار شديد بين المللي ترجيح مي دهد كه به جاي اعدام هاي علني از قتل هاي مخفي استفاده كند.

در ماهها اخير شمار قتل هاي مشكوكي از اين دست رو به افزايش است.

كنترل جامعه چنان مشكل شده است كه جز با قتل و جنايت راه ديگري براي حفظ نظم وجود ندارد. از اين پس اعدام ها، قتل هاي زنجيره اي و قتل هاي سياسي شدت خواهد يافت. امري كه پاسخ خود را به صورت واكنش عملي مردم به دنبال خواهد داشت.

ايناز


Posted at 07:09 pm by ayatesheytani
Comments (2)  

Wednesday, July 14, 2004
من مزدورم!!!

ميدونستين من مزدور رژيمم؟ تازه قاتلم هستم !!!
اگه نميدونستين عيبی نداره چون خودمم تا ديروز نميدونستم ديروز تازه فهميدم!
شما هم برين اينو بخونين ببینین من چه مزدور قاتل بالفطره ايم:)
)
من يه ۲-۳ روزی نيستم دارم ميرم مسافرت اينزیتونو شبح وسهند و بکشم!
برين ۲-۳ روز ديگه بياين تا نکشتمتونا

Posted at 11:30 am by ayatesheytani
Comments (83)  

Monday, July 12, 2004
تاريخ شيعه ۱۰

بر پايه نوشته های تاريخی علی در قتل عثمان دستی نداشت ؛ولی نه تنها در دستگيری قاتلان عثمان تلاشی نکرد بلکه آنها را وارد سازمان اداری خلافت خود کرد و مشاغلی را به انها واگذار نمود.
معاويه حاکم شام معتقد بود که علی در قتل عثمان دست داشته است و به همبن دليل به خونخواهی عثمان بر ضد علی شورش کرد .ولی طلحه ؛زبير و عايشه سبب مخالفت خود با علی را خودداری او از دستگيری قاتلان عثمان بر ميشمردند.علی برای انکه بتواند اوضاع و احوال بحرانی مذکور را با کامیابی حل و فصل کند؛مرکز خلافتش رااز مدینه به ذی قار در حوالی بصره تغییر داد.
طلحه و زبیر با حمایت عایشه ؛زن محبوب محمد به شهرهای بصره و کوفه لشگر کشی کردند و در حوالی شهر بصره جنگ سختی بین انها و علی در گرفت که مدت هفت روز به درازا کشید .سرانجام در جنگ یاد شده طلحه و زبیر کشته شدند و عایشه دستگیر شد و به اسارت نیروهای علی در آمد.
پیروزی علی در جنگ جمل حاکمیت وی را در عراق و بین النهرین تثبیت کرد ولی با این وجود مخالفان علی از پای ننشستند و با بهره برداری از پیراهن آغشته به خون عثمان به خونخواهی او به سوی شام رفتند و با معاویه حاکم انجا برای جنگ بر ضد علی متحد شدند.
طبری از قول ابو مخناف که یگانه مورخ مشهور و معتبر تاریخ شیعه است که در کوفه سکونت اختیار کرده و شاهد رویدادهای آن زمان بوده می نویسد:معاویه پس از رسیدن به خلافت و گسترش قدرتش بر عراق مغیر بن شعیب را به حکومت کوفه منصوب کرد و به وی دستور داد ؛هر روز جمعه در هنگام برگزاری نماز جمعه از روی منبر علی را در حضور پیروان دو اتشه اش لعن کند پس از مغیره حکومت کوفه به زیاد بن ابیه واگذار شد و او نیز به قلع و قمع کردن هواداران علی پرداخت و هجر بن ادی؛ رهبر شیعیان را دستگیر و اعدام کرد .اعدام هجر در  تاریخ شیعه پیش در امد شهادت حسین بن علی بشمار آمده است
   
    
   پ-ن- خوشبختانه سایت دوست عزیزم سهند دوباره شروع به کار کرد اگر ماهواره دارید حتما به آی اس ان اولین و بزرگترین سایت خبریه ماهواره ای ایرانی که خودم هم افتخار همکاری با این گروه رو دارم سری بزنید     
                                                                                         د                      .                                      

Posted at 08:08 pm by ayatesheytani
Comments (10)  

Saturday, July 10, 2004
شکستی برای پيروزی


در اينکه ۱۸ تير امسال آرامترين ۱۸ تير چند سال اخير بود شکی نيست.البته کسی نميتواند منکر انبوه مردمی که به بيرون آمده بود شود اما چه مردمی؟ مردمی منفعل؛مردمی خسته از سرکوب در تظاهرات های قبل ؛مردمی خسته  از شنيدن حرفهای به ظاهر ناسيوناليستی بعضی از افراد خارج نشين و بعضی به ظاهر روشنفکر داخلی که حرفی جز گفتن مرگ بهتر از آمدن نيروهای خارجيست ندارن و عده ای احمق که صبح تا شب بلدن فقط تو تلويزونهای لوس انجلسی تبليغ سياست گل در برابر توپ و تفنگ رو بکنند!!!.
۱۸ تير امسال گذشت مطمینا اگر نخواهیم از خواب بیدار شیم باید منتظر گذشتن ۲۵ تا  از این ۱۸ تیر ها ی دیگه هم باشیم بدون اینکه آب از آب تکون بخوره . بايد قبول کرد اگر اپوزوسيون خارج از کشور به خودش نياد و کماکان به جای درست کردن شورای رهبری به فکر کوبيدن همديگه باشه در ۱۸ تير های سالهای بعد  نبايد منتظر امدن بيرون اين مردم باشيم حتی مثل امسال فقط برای نگاه کردن. به عقيده من ۳ فاکتور برای بيرون آومدن دوباره مردم و نتيجه دادن اين تظاهراتها لازمه
۱- کنار گذاشتن سياست مبارزه مسالمت آميز و ياد دادن مبارزه خشونت آمیز به مبارزان که در این چند وقت اخیر هر وقت استفاده شده جواب داده مثل شبهای چهار شنبه سوری
۲- درست کردن شورای رهبری یا هماهنگی تظاهراتها که مثل الان آش شله قلمکار نشه که هر حزبی برای خودش یه جایی و یه ساعتی رو برای تظاهرات اعلام کنه
۳- مبارزه با سیاست سیاست زدایی جمهوری اسلامی که در زمان دولت خاتمی با دادن اندکی آزادی به جوانان اکثریت اونها رو از چرخه مبارزه جدا کرد  که البته با روی کار آمدن نماينده های  احمق مجلس هفتم و تصويب قوانين عصر حجری اين کار به خودی خود انجام خواهد شد!!!
هم برای مردم ایران هم برای اون عده که طاقت دیدن نیروهای امریکایی رو در ایران ندارن امیدورام این کار ها زود تر انجام شه وگرنه تا چند ماه دیگه و بعد از انتخاب شدن احتمالی جرج بوش در انتخابات امریکا نیروهای ایتلاف کاری رو که خودمون نتونستیم انجام بدیم رو انجام میدن!!!
خوشحال ميشم نظراتتون رو در اين زمينه بدونم

Posted at 08:39 pm by ayatesheytani
Comments (2)  

Thursday, July 08, 2004
خواندن این متن برای کودکان و افرادی که دچار بیماریهای قلبی و عصبی هستند توصیه نمی شود!!!

               
                    وعده
ما غروب امروز در میادین تمام شهرها                         
                         
  
                   این فاجعه از دل خشونت حکومتی و تبلیغ ان خرافه ای بیرون آمده 
                              که امام زمان را شب ها به خواب می بیند                  
                                                         
                             قربانی خرافه و تظاهر دینی
                                         
                                          گزارش:نیلوفر رستمی
                                   برگرفته از سایت زنان به نقل ازپیک نت

از جلو در خانه تا انتهای كوچه اهالی چهار محلة كن صف كشيده‌اند. كسی خبر مي‌دهد كه زهرا را آورده‌اند، عروس نابالغ خانه را. اهل خانه هجوم مي‌آورند جلو در حياط، زير بازوی مادر را كسی گرفته: «برويد كنار، مي‌خواهم دخترم را ببينم.»

كوچه از انبوه چادرهای سياه به تكه ابر سياه رقصانی مي‌ماند. گوسفندی را آمادة ذبح كرده‌اند. مي‌لرزد، دور خودش مي‌گردد. هر بار مردی دست مي‌برد زيرش و بلندش مي‌كند. صدای يا‌علی گفتن‌ها بلند مي‌شود. زهرا بر سر دست مردان فاميل به خانه مي‌آيد. ترمه‌پيچش كرده‌اند، عروس نابالغ محله را. در حياط را چهارتاق باز مي‌كنند، حالا جنازه درست رسيده جلو در حياط.

مرد دست مي‌برد زير سينة گوسفند،

مثل پدر ـ قاتل زهرا كه دست برد زير بغل زهرای 9 سالة خواب‌آلود.

با يك حركت گوسفند را برمي‌گرداند به پشت،

مثل پدر ـ قاتل زهرا كه زهرا را به پشت خواباند.

از كاسه‌ای پرآب، آبی مي‌چكاند در دهان حيوان،

مثل پدر ـ قاتل زهرا كه ليوان آب را برد جلو دهان زهرا.

مرد چاقو را برمي‌دارد،

مثل پدر ـ قاتل زهرا.

مرد چاقو را فرو مي‌برد،

مثل پدر ـ قاتل زهرا.

خون فواره مي‌زند،

مثل خون زهرا.

حيوان دست‌وپا مي‌زند،

مثل زهرا.

حيوان جان مي‌دهد،

مثل زهرا.

بدون حتی يك آه،

مثل زهرا.

حالا جنازة زهرا را از روی خون گوسفند رد مي‌كنند. باشد تا متبرك شود به خون قربانی...

 

زن‌ها توی سر و صورت خود مي‌زنند و به پدر ـ‌ قاتل ـ فحش مي‌دهند. مادربزرگ فرياد مي‌زند: «عروسمان را بياوريد داخل!» در هجوم ناظران غم‌زده، جنازه تقلايی مي‌كند تا داخل شود. وسط حياط، مادر و خاله‌ها مي‌افتند روی جنازه. در اين ازدحام آيا مادر بچه‌اش را برای آخرين بار مي‌بيند؟

مادر گم‌ شده در انبوه چادرهای سياه و غرق شده در آن‌همه نكبت و نيستی! خط قرمزی بر كنارة در كشيده شده. مردی گوسفند را كشان‌كشان تا لبة ديوار مي‌برد. جنازه را دوباره روی دوش مي‌گيرند. چه تعجيلی در آن‌همه رفتن است!

زهرا را اهالی كن بدرقه مي‌كنند و خواهران مرضيه ـ مادر ـ با شيون‌هايشان مارش عزا را كامل مي‌كنند. تا امامزاده راهی نيست. پدر، خواهر و چند نفر از فاميل مسعود هم آمده‌اند. همين‌طور همكلاس‌های زهرا با شاخه گلی در دست و معلم‌هايش.

پدربزرگ ـ پدر مسعود ـ مي‌رود داخل قبر. همه با انگشت نشانش مي‌دهند. زمزمه به‌راه مي‌افتد كه پيرمرد اينجاست، توی گودال. جسد را از لای ترمه درمي‌آورند و صاف مي‌فرستند پايين. توی گودی قبر جا خوش مي‌كند. پدربزرگ بسم‌اللهی مي‌گويد. كفن سفيد را عقب مي‌كشد. صورت رنگ‌پريدة زهراست كه مماس شده بر خاك. مردها عقب مي‌كشند، زن‌ها شيون مي‌كنند. پدربزرگ كفن را آن‌قدری عقب كشيده كه زخم گردن مشخص نشود. زخم مرگ، زخم نيستی. در انتها آواری از خاك و تلی از گل‌های پرپرشده. و در آخر شيون خاله‌ها مي‌ماند و رنگ‌پريدگی زهرا در گور و قصة ناتمام پريا!

*
صبح سه‌شنبه اول ارديبهشت 83
زهرا دختر 9 ساله به‌دست پدرش به‌ قتل رسيد.

يك روز بعد زهرا را در امامزاده سيد‌محمدرضا، واقع در محلة كن، يعنی محل سكونت مقتول دفن كردند.

كن منطقه‌ای است در غرب تهران بعد از زيباشهر، با كوچه پس‌كوچه‌های پيچ‌درپيچ و تنگ، پر از مسجد و تكيه و امامزاده، با مردمانی سخت مذهبی.

اكثر اهالی هر چهار محلة كن با هم فاميل هستند و به‌قول معروف از جيك و پيك هم خبر دارند. درِ خانة همگی آنها باز است. احتياجی به زنگ‌ زدن نيست، كافی است پردة بزرگ جلو در را پس بزنی تا وارد حريم خصوصي‌شان شوی. زنی از طبقة بالا مي‌پرسد: «خبرنگاری؟ بيا بالا. زندگي‌مان شده گزارش.»

با پلمب شدن خانه در همان شب حادثه، همه جمع شده‌اند منزل مادربزرگ، يك كوچه بالاتر از خانة زهرا.

اتاق گوش تا گوش پر از زنان سياه‌پوشی است كه يك تار مويشان هم معلوم نيست. مادربزرگ خبر مي‌دهد كه مادر به همراه چند نفر از فاميل برای تحويل گرفتن جنازة زهرا به پزشكی قانونی رفته‌اند. چند دقيقه بعد ولولـه‌ای در حياط خانه به‌پا مي‌شود. زن برگشته، طاقت ديدن دختر گردن‌زده‌اش را روی تخت غسالخانه نداشته است.

مادر داخل مي‌شود. خواهر روزنامه‌ها را زير چادرش پنهان مي‌كند. مادر مي‌نشيند. ولولـه‌ای به‌پاست. دشنام مي‌دهند به قاتل و به قانون كه پدر را قصاص نمي‌كند.

مادربزرگ مدام اين ترجيع‌بند را تكرار مي‌كند: «خدا از شما نگذرد اگر سرسری از اين موضوع بگذريد. دختر من 11 سال رنج بودن با او را كشيده و صدايش درنيامده به‌خاطر حفظ آبرو و ترس از مردش. حالا نگذاريد قضيه به اين راحتی تمام شود. اگر مادر بچه‌اش را كشته بود قصاص مي‌شد. بين مادر و پدر مگر چه فرقی است؟!»

*
ساعت 3:30 دقيقة صبح است. همه خوابيده‌اند. زهرا، مادر و برادر 2 ساله‌اش علی. اما پدر بي‌تاب است. بي‌تاب يك جنون مستي‌آور.

«چند روز آخر مسعود با كسی حرف نمي‌زد. بيشتر از هميشه گوشه‌گير شده بود. چند روز قبل زهرا را تهديد كرد كه ديگر به او پدر نگويد. زهرا رفت جلو در برای استقبال از پدرش. مسعود داد زد كه تو بچة من نيستی، به من نگو بابا! زهرا آمد تو، بغض كرده بود، مي‌گفت بابا مي‌خواد من بهش نگم بابا. گفتم خوب، نگو، ولش كن.»

پدر سرمست از جنون مي‌رود بالای سر زهرا. از خواب بيدارش مي‌كند.

خوابيده بودم. دلم مي‌خواست خواب هفت‌ پری را ببينم اما خواب هفت غول را ديدم، ديوهای زشت. صدايی در گوشم پيچيد. خودش بود، حتی توی خواب هم دست از سرم برنمي‌داشت. از او مي‌ترسيدم. يكهو دست بزرگش پهن شد روی دهانم. يك دستش هم دور كمرم را گرفت و بلندم كرد. از پله‌ها پايين رفت و من را صاف برد توی زيرزمين. قلبم تندتند مي‌زد. داشتم خفه

مي‌شدم. شروع كردم به لگد زدن كه مشتی خواباند توی شكمم. پريا! كجاييد؟ پريا به دادم برسيد. بابا تو رو خدا ولم كن. بگذار بروم بخوابم.

مسعود به بازپرس ويژة قتل مي‌گويد كه قبل از كشتن به دخترش آب مي‌خوراند و بعد با دستمالی چشم‌هايش را مي‌بندد.

خاك دستمال رفت توی چشمم. چشمم سوخت اما گريه نكردم. صدای پاره شدن پارچه آمد. بعد يك چيزی پيچيده شد دور پاهايم و سفت گره خورد. يك پارچه هم پيچيده شد دور دست‌هايم. فهميدم نبايد تكان بخورم. يك‌مرتبه يك چيز سردی خورد به لبم. ترسيدم، اما آب بود. خنك نبود، آب شير بود. خوردمش.

مسعود اعتراف كرده است كه با چاقوی ميوه‌خوری يك ضربه به گردن زهرا زده است.

يك چيزی خورد به ميز. صدای نفس‌زدن‌هايش را مي‌شنيدم. بعد يك چيز سردی خورد به گلويم. دردم گرفت، دردم گرفت، نفسم بند آمد... درد... درد... پريا! كجا رفتيد پريا؟

مسعود، پدر 36 ساله، با چاقوی ميوه‌خوری زخمی به عمق 10 سانتي‌متر در گردن زهرا ايجاد مي‌كند. دقايقی بعد از جان دادن او، جنازه را لای روفرشی مي‌پيچاند. حالا بايد جسد را دفن كند. با چكش مشغول كندن موزائيك‌های زيرزمين مي‌شود تا او را بي‌سروصدا همان‌جا خاك كند.

*
«از صدای كوبيده شدن چيزی بر زمين بيدار شدم. علی كنارم خوابيده بود، اما زهرا توی جايش نبود. بلند شدم. صدای تيزی توی گوشم مي‌پيچيد. مسعود هم نبود. دنبال صدا راه افتادم. رسيدم تا پله‌های زيرزمين كه مسعود را ديدم. صدايش كردم. گفتم: چكار مي‌كنی؟ آمد بالا و دستم را گرفت و كشيد تا پايين. گفت: بيا ببين، راحتش كردم، كشتمش... سر زهرا از روفرشی زده بود بيرون. فكر كردم دوباره پدرش كتكش زده و از حال رفته. رفتم جلو، روفرشی را كنار زدم. دخترم غرق خون بود.»

صدايش در فضای خانه مي‌پيچد: «زهرا، مرا ببخش. من مادر بدی بودم! بايد زودتر از اينها از پدرت طلاق مي‌گرفتم.»

«زمين زير پايم خالی شده بود. ياد علی افتادم كه بالا خوابيده بود. بايد كاری مي‌كردم. خانم، من صدتا جون دارم. جون سگ كه مي‌گن يعنی جون من. چطور مادری مي‌تواند جنازة بچه‌اش را ببيند و باز هم دوام بياورد؟ بوسش كردم و گفتم: مسعود، اشكالی ندارد. تو خودت را ناراحت نكن!

مي‌گفت: كاری كردم كه بي‌گناه بميرد. من به سنت پيغمبرم عمل كردم. تو هم خودت را ناراحت نكن چون پول مراسمش را دارم. خودم هم برايش قرآن مي‌خوانم.

دستم را ول نمي‌كرد. مي‌گفت: بايد پيشم باشی تا خاكش كنم... چشم‌هايش رنگ خون بود،

دست‌هايش مي‌لرزيد. بعد گفت: بيا با موتور فرار كنيم! موتورش را سر شب زهرايم شسته بود. كار هميشگي‌اش بود.

مرا برد بالا. برايم چای آورد. چای ماندة ظهر ديروز را نصفه و نيمه سركشيدم. دوباره ماچش كردم، نازش كردم. گفتم: مسعود، لباست خونی است. برو حاضر شو، فرار كنيم. مسعود كه رفت من دويدم علی را بغل زدم و كليد را از توی كمد برداشتم. نمي‌دانم كر شده بود كه صدای در كمد را نشنيد. دويدم بيرون. از لای پنجره مرا ديد، شايد كور هم شده بود كه هيچی نگفت و گذاشت من بزنم توی كوچه.

نزديك اذان صبح بود. دويدم توی كوچه و درِ خانة همة همسايه‌ها را زدم تا يكی در را باز كند.»

زن حسن‌آقا كه خانه‌اش پشت خانة مرضيه است مي‌گويد: «من هر روز برای نماز صبح بيدار مي‌شوم. صبح آن روز هم تازه بيدار شده بودم كه صدای در را شنيدم. رفتم توی حياط. از پشت در صدای مرضيه را شنيدم. در را كه باز كردم، خودش را انداخت توی خانه. سر برهنه، با لباس خواب. مرتب مي‌گفت: بچه‌ام را كشت... دوباره صدای در را شنيدم. پسرم رفت جلو در. مسعود بود كه پی زنش آمده بود. مثل بيد مي‌لرزيديم. پسرم گفت الان مي‌آيد. به‌نظرم مسعود دوباره برگشت سمت خانه. مرضيه از همان‌جا به مادرش و پليس 110 زنگ زد. طفلكی فكر مي‌كرد مسعود بعد زهرا مي‌خواهد بقيه را هم بكشد!

چند دقيقه بعد دوباره زنگ خانه را زدند. پليس بود. پی مرضيه آمده بود. به مرضيه جوراب و چادر دادم. آمديم جلو در. روی هم ده نفری مي‌شديم. چند نفر از همسايه‌های ديگر هم از سروصدا آمده بودند توی كوچه. بازپرس خبر قتل را تأييد كرد. بعد مسعود از خانه آمد بيرون و سوار وانتی شد و رفتند.»

به گفتة هنرمند، بازپرس ويژة قتل، قاتل همان شب به قتل اعتراف مي‌كند و دليل آن را اجرای حكم خدا مي‌داند. مسعود زمانی دستگير مي‌شود كه مشغول كندن كف زيرزمين برای دفن جسد زهرا بوده است.

مامان طلاق بگير

مسعود، 36 ساله، طبق اظهارات فاميل و همسايه‌ها مردی بوده جانباز، متدين، گوشه‌گير، ساكت و با ارتباطاتی محدود.

«هميشه يا تسبيح دستش بود يا كتاب مفاتيح. كنج اتاق مي‌نشست و مدام ذكر مي‌گفت. ديدن سريال‌های تلويزيون را قدغن كرده بود. خودش هم در شش كانال تلويزيون فقط دنبال برنامه‌های مذهبی مي‌گشت.

زهرا هميشه مي‌گفت مامان طلاق بگير. كاش نترسيده بودم و بچه‌ام را نجات مي‌دادم.» او در صحبت‌هايش به بدبين بودن مسعود هم اشاره مي‌كند: «اجازة آرايش و حتی اصلاح ابرو نداشتم. مرتب به من تهمت مي‌زد كه با مردها رابطه دارم. حتی مي‌گفت به شوهرخواهرهايت نظر داری.»

يكی از خواهران مرضيه مي‌گويد: «حتی به پسر من شك كرده بود. يك روز سر ناهار پای پسرم به پای زهرا خورد. بعد از ناهار مسعود شوهرم را صدا زد كه بچه‌ات را جمع و جور كن، مي‌خواهی نجابت دخترم را لكه‌دار كنی؟ فكرش را بكنيد، پسر من فقط يك سال از زهرا بزرگ‌تر بود!»

*
«دامادمان به اصطلاح كارمند ادارة بازنشستگی كل كشور بود. پدرش كه بازنشسته شد او را برای استخدام به آنجا برد. خبر نداريد شما، آقا مسعود ما غير از آزار و اذيت زن و بچه‌اش، پارسال در محيط كار
زن همكارش
را كتك زده بود. همكاران با جيغ و فرياد زن وارد اتاق شدند و مسعود را در حال كتك زدن و فحاشی از زن جدا كردند. بعد از اين اتفاق او به دستور رئيس اداره به بيمارستان فرستاده شد و 15 روز بستری بود. مرضيه هر روز به ملاقاتش مي‌رفت با وجود آنكه جريان را مي‌دانست. اما مسعود بعد از ترك بيمارستان ديگر لب به داروهايش نزد، هيچ‌وقت هم راضی به رفتن پيش روان‌شناس نشد. فكرش را بكنيد، يك سال بعد از اين اتفاق او را كردند كارمند نمونه!

چند روز پيش رئيسش مي‌گفت: فقط برای بهتر شدن روحية كاری مسعود او را كارمند نمونه معرفی كردم!»

«مسعود به من گفته بود مي‌خواهد دوباره ازدواج كند، اما مطمئن بودم آن زن به‌دليل اختلاف سنی و طبقاتی پيشنهاد مسعود را قبول نمي‌كند كه قبول نكرد و كتك خورد.»

*
معلم كلاس دوم زهرا مي‌گويد: «زهرا دختر گوشه‌گير و ناسازگاری بود. در مدرسه هيچ دوستی نداشت. تحمل كسی را هم نداشت. او تنها سر يك ميز مي‌نشست، وسايلش را هم به كسی قرض نمي‌داد. بعدها يك بار گفت وقتی علی برادر كوچكش وسايل او را گم‌وگور مي‌كند، پدرش به‌جای تنبيه علی، او را كتك مي‌زند. شايد به همين علت به كسی اعتماد نمي‌كرد و حاضر نبود با كسی دوست شود.»

ـ از پدرش چيزی گفته بود؟

ـ بارها. مي‌گفت از پدرش مي‌ترسد.

ـ آيا آثار جراحتی را روی صورت يا دست‌هايش ديده بوديد؟

ـ نه. اما چند بار گفت كه پدرم كتكم مي‌زند.

ـ هيچ‌وقت پدرش را به مدرسه دعوت كرديد؟

ـ نه.

ـ چرا؟

ـ چون هميشه مادرش مي‌آمد و مي‌گفت همسرش سركار است.

ـ دربارة ناسازگاری زهرا در مدرسه با مادرش صحبت كرديد؟

ـ بله. اما مادرش زن خودداری بود، چيزی نمي‌گفت. مي‌دانست كه دخترش چه مشكلی دارد، ولی چكار مي‌توانست بكند.

زن حسن‌آقا هم حكايت ديگری نقل مي‌كند: «دو بار همسايه‌ها مسعود را به‌خاطر هيزی به ناموس مردم كتك زده‌اند. يك بار چند سال پيش وقتی هنوز زهرا نوزاد بود، مسعود روی پشت‌بام خانه با دوربين مشغول ديد زدن داخل خانه‌ها بوده كه همسايه‌ها او را مي‌بينند و حسابی كتكش مي‌زنند. يك بار ديگر وقتی در عروسی از لای پرده در حال تماشای قسمت زن‌ها بوده غافلگيرش مي‌كنند.»

حسن‌آقا هم نقل ديگری دارد: «مرد كم‌حرفی بود، اما هر شب به مسجد مي‌رفت. جمعه‌ای هم نبود كه در نماز جماعت شركت نكند. در ضمن مرد شيك‌پوشی هم بود. هر روز كت و شلوار تازه و تميزی مي‌پوشيد. اما به‌نظرم يك‌ذره قاطی داشت. يك بار به من گفت: امروز به من الهام شده كسی در خيابان تجريش منتظرم است. صلات ظهر مرخصی گرفت و رفت دو ساعتی وسط خيابان تجريش ايستاد. مي‌گفت همه‌چيز به من الهام مي‌شود. شايد اثر جنگ بود.»

*
برگه‌های تقويم سريع ورق مي‌خورند. در اين رقص خون و درد، همه‌چيز به زنانگی زهرای نابالغ بستگی دارد. باكره نبودن دختر 9 ساله تنها دليل است برای احقاق حق.

طبق مادة 220 قانون مجازات اسلامی، اگر پدر يا جد پدری فرزندش را بكشد، قصاص نمي‌شود. تنها دليل قصاص زنای پدر با فرزند عنوان مي‌شود.

مسعود در زمان دستگيری، پيش مرضيه و هنرمند، بازپرس ويژة قتل، به عمل زنا اعتراف مي‌كند: «كاری كه ديگران مي‌خواستند با او بكنند من كردم

مرضيه مي‌گويد: «پزشكی قانونی در همان معاينات اوليه اعلام كرد چون پردة بكارت دخترم از نوع حلقوی بوده اثبات اين قضيه زمان لازم دارد.» غير از آن، لباس زير مسعود كه آغشته به خونابه و مايعات داخلی بدنش بوده، برای كامل شدن تحقيقات، به آزمايشگاه تخصصی خارج از پزشكی قانونی واگذار مي‌شود.

برگه‌های تقويم را كمی جلوتر ببريم. پدر، همان‌كه قتل را به حساب اجرای سنت پيامبر گذاشته است، يك بار هم از كارش اظهار پشيمانی نكرده اما تحمل زندان انفرادی را هم ندارد. در يكی از ديدارهايش با برادرش گفته است: «كاش زودتر تكليفم را روشن كنند، يا اعدام يا آزادی.»

مرضيه هم مي‌گويد: «آن‌قدر از او متنفرم كه نخواستم ببينمش و بپرسم آخر چرا! به سروان رادنژاد گفته كه چهار ماه تمام نقشة كشتن زهرا را در سر داشته و بعد هم مي‌خواسته من و علی را بكشد.»

افسر پرونده‌اش مي‌گويد: «مسعود تصميم داشته زيرزمين خانه را آرامگاه اين سه نفر بكند.»
هنوز پزشكی قانونی جواب خود را اعلام نكرده است! نعمت احمدی، حقوقدان، كه مطلبی با عنوان «استمداد روح يك دختر 9 ساله از رئيس قوة قضاييه» در سايت خودش به‌چاپ رسانده مي‌گويد: «چند روز بعد، از دفتر پيگيری و نظارت قوة قضاييه با من تماس گرفتند و گفتند آيت‌الله شاهرودی تحت تأثير اين مطلب قرار گرفته و دستور پيگيری ويژة اين پرونده را داده است و از من خواستند كه مادر زهرا را به آنجا ببرم.»

فردای آن روز نعمت احمدی و مرضيه به دفتر پيگيری و نظارت قوة قضاييه مي‌روند. رئيس قوة قضاييه مي‌گويد: «به شرط ارتكاب زنا، قاتل اعدام مي‌شود.»

اما درست يك روز بعد، پزشكی قانونی با گذشت يك ماه و اندی جواب خود را اعلام مي‌كند: «پردة بكارت سالم است.»

پس با اعتراف مسعود چه بايد كرد! و اظهارات افراد حاضر در غسالخانه كه با ديدن پيكر زهرا بر اعتراف مسعود گواهی داده‌اند.

پريا! كجا رفتيد؟

پريا! خيلی وقت است كه از پيش شما رفته‌ام. لابد همه هم يادشان رفته.

من، زهرا را كه 9 سال توی اين دنيا باهاشون زندگی كردم.

پريا! آدم‌ها چكار مي‌كنند؟

قاضی مي‌خواهد چكار كند؟

پريا! باز هم بابام يك نفر ديگر را از خواب بيدار مي‌كند. مامانم چی! باز بابا را مي‌بخشد؟ خون من چقدر مي‌ارزد پريا؟ قدر همان گوسفندی كه جلو در گردنش را زدند!

پريا! من اينجا خواب مي‌بينم كه مردها جنازه بر دوش روی يك تكه ابر و زير ابرهای پنبه‌ای رژه مي‌روند.

پريا! به من بگوييد با بابام چكار مي‌كنند؟ پريا! خون من چقدر مي‌ارزد؟

پريا هيچی نگفتن

زار و زار گريه مي‌كردن پريا

مث ابرای بهار گريه مي‌كردن پريا

                            

Posted at 12:37 pm by ayatesheytani
Comments (8)  

Wednesday, July 07, 2004
آشفتگي و نگراني رژيم در آستانه ي 18 تير

موقعيت عمومي رژيم اسلامي در آستانه ي تظاهرات 18 تير رو به آشوب گذاشته است. كردستان ايران شاهد نخستين درگيري هاي نظامي جدي ميان نيروهاي جمهوري اسلامي از يكسو و مبارزين كرد از سوي ديگر بود. اين نبردهاس دهها كشته به جاي گذاشته است. نيروهاي نظامي رژيم به بمباران هوايي برخي از مناظق در كردستان دست زده اند. به نظر مي رسد كه اين نبردها به سوي شهرهاي مرزي كردستان ايران در حال گسترش است.

در همين حال دهها تشكل سياسي و دانشجويي در فراخوانهايي ايرانيان را در داخل و خارج به تظاهرات ضد حكومتي به مناسبت 18 تير دعوت كرده اند. دولت تمامي تظاهرات و تجمعات را در شهرهاي بزرگ ممنوع اعلام كرده است اما دانشجويان مصمم اند كه تجمعاتي را بدون اجازه برگزار كنند.

در عراق در روزهاي گذشته چندين تروريست اعزامي دولت جمهوري اسلامي بازداشت شده اند. در يك اقدام ناشيانه كه بيانگر وحشت مقامات ايران از نتايج وخيم افشاي نقش مامورانش در اوضاع عراق مي باشد سايت بازتاب متعلق به فرمانده سابق سپاه پاسداران اين دستگيري ها را توطئه حزب دمكرات كردستان ايران معرفي كرد.

اين در حاليست كه دو ايرانی روز دوشنبه به اتهام تلاش برای منفجر ساختن يک بمب در شرق بغداد دستگير شدند و رئيس دفترنمايندگی جمهوری اسلامی نيز  در کردستان عراق به همراه دو تن از دستياران وی نيز توسط نيروهای اطلاعاتی – امنيتی عراق بازداشت شدند.

انتظار مي رود اين هفته مقامات عراقي اسنادي را درباره ي نقش ماموران تروريست جمهوري اسلامي در عراق افشاء كنند كه عواقب سياسي و نظامي سختي را براي رژيم ايران به همراه آورد.

 آمريكا با واگذاري مسوليت ها در عراق براي خود امكان اين را فراهم ساخته است كه به طور جدي به ايران بپردازد. اما اين بار به جاي دخالت مستقيم خود دولت عراق زمينه را براي رويارويي دو كشور آماده مي سازد و با توجه يه اينكه نيروهاي نظامي آمريكا حفاظت از عراق را به عهده دارند به طور عملي كار به نبرد نيروهاي آمريكا و ايران خواهد كشيد.

 اين استراتژي آمريكا مشكلات قبلي را در زمينه ي مخالفت هاي اروپاييان و افكار عمومي  به همراه نخواهد داشت.  استراتژي شكار آمريكاييها از عراق به زودي تبديل به استراتژي شكار آخوندها از قدرت خواهد شد.

 جوانان و مردم خوب دريافته اند كه آخوندها به دام افتاده اند. آمريكا دام بزرگي براي رژيم در عراق افكند و آنها نيز به درون اين دام غلتيدند. اينك بايد پاسخگو باشند.

 مردم آثار اين آشفتگي را در تصميمات سركوبگرانه و خشونت اعمال شده بر جوانان مي بينند. اما درست به همين دليل جوانان ناراضي دريافته اند كه اوضاع از هر موقع ديگر براي ضربه وارد ساختن به رژيم مناسب تر است و لذاا اين احتمال است كه 18 امسال تير تبديل به يك روز استثنايي شود. 

برخي از ناظران معتقدند كه رژيم جمهوري اسلامي با سركوب تظاهرات در دروز 18 تير بر وخامت اوضاع عمومي خواهد افزود. <b


Posted at 01:24 pm by ayatesheytani
Comments (5)  

Next Page